دیابت و فعالیت های ورزشی

بیماری دیابت یک اختلال متابولیکی مزمن و پیشرونده است که امروزه یک مشکل سلامتی عمومی و یکی از مهمترین عوامل مرگ و میر در جهان محسوب می شود. این بیماری از نقصان در ترشح هورمونی یا عملکرد انسولین و یا هر دو ناشی می شود و با افزایش گلوکز خون که اغلب با افزایش گلوکز در ادرار، پرخوری و پرادراری است، مشخص می گردد. آسیب مزمن در دیابت شیرین وابسته به افزایش فعالیتهای اکسیداتیو/ التهابی به همراه زنجیره ای از آسیب های بافتی است که منجر به عوارض شدیدتر قلبی و متابولیکی مرتبط از قبیل هایپر و هایپوگلایسمی، کتواسیدوز، نوروپاتی، نفروپاتی، کاردیوپاتی و رتینوپاتی می شود. با این حال، پیشگیری از نابودی انتخابی (آپوپتوزیس) سلولهای بتا در جزایر لانگرهانس پانکراس که تولید کننده انسولین هستند ممکن است راه حلی برای درمان یا به تأخیر انداختن بروز دیابت باشد ارتباط بین بیماری دیابت و گسترش بیماری قلبی - عروقی به خوبی مستند شده است. وجود مشترک بیماری شریان کرونری و شیوع بالا (بیش از ۴۰ درصد) دیابت در بیماران با نارسایی قلبی حاد نشان داده شده است. بیماری قلبی - عروقی منجر به عارضه و مرگ و میر در بیماران دیابتی می شود علی رغم کاهش مشخص در بیماری قلبی - عروقی مرتبط با مرگ در طی دهه های گذشته، یک کاهش کمتر در مقایسه با بیماران غیر دیابتی اتفاق افتاده است. دیابت ملیتوس یک عامل خطر کلیدی برای بیماری قلبی - عروقی است و اکثراً به عنوان یک عامل خطر شریان کرونری باقی مانده است. درباره دیابت و فعالیت های ورزشی اظهار نظرهای متفاوتی بیان شده است. موسسه دیابت کانادا معتقد است که: فعالیت بدنی می تواند به افراد دیابتی کمک نماید تا به اهداف مختلفی دست یابند که شامل آمادگی قلبی - تنفسی افزایش یافته، قدرت بدنی افزایش یافته، کنترل قندی بهبود یافته، مقاومت انسولینی کاهش یافته، پروفایل لیپیدی بهبود یافته، کاهش فشار خون و حفظ کاهش وزن. با توجه به این، در این مقاله سعی شده است تا اثرات تمرینات و فعالیت بدنی گوناگون بر دیابت شرح داده شود و در پایان بهترین نوع تمرین ارائه گردد.

اثر تمرین استقامتی

تمریناتی هستند که به مدت طولانی و با شدت کم اجرا می گردند و بر دو نوع است:
- استقامت عمومی - استقامت موضعی

الف) تمرینات استقامت عمومی: اینگونه تمرینات شامل تمریناتی است که در جهت تقویت سیستم قلبی - تنفسی انجام می گیرد. اینگونه تمرینات شامل دو، شنا، جاگینگ (در جا دویدن)، طناب زدن، دوچرخه سواری و ... می باشد.

ب) تمرینات استقامت موضعی: اینگونه تمرینات شامل تمریناتی است که در جهت تقویت یک یا چند عضله انجام می گیرد. مانند تمرینات با وزنه. (وزنه کم با تکرار بالا).

ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﺸﺎن داده اﻧﺪ ﮐﻪ ﮐـﺎﻫﺶ آﻣـﺎدﮔﯽ ﺟـﺴﻤﺎﻧﯽ ﺧﻄﺮ اﺑﺘﻼ ﺑﻪ دﯾﺎﺑﺖ را اﻓـﺰاﯾﺶ ﻣـﯽ دﻫـﺪ و اﻓـﺰاﯾﺶ ﻓﻌﺎﻟﯿـﺖ ﺑـﺪﻧﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي ﻣﻮﺛﺮ از ﺑﺮوز دﯾﺎﺑﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد. وي و ﻫﻤﮑﺎران در ﺳـﺎل ۲۰۰۰ در ﺗﺤﻘﯿﻘﯽ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮان راﺑﻄﻪ ﺑﯿﻦ آﻣﺎدﮔﯽ ﻫـﻮازي و ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺪﻧﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺎ ﻣﯿﺰان ﻣﺮگ و ﻣﯿﺮ ﻣﺒﺘﻼﯾﺎن ﺑﻪ دﯾﺎﺑـﺖ ﻧـﻮع ۲ ﮐﻪ ﺑﺮ روي ﻣﺮدان اﻧﺠﺎم ﺷـﺪ ﺑـﻪ اﯾـﻦ ﻧﺘﯿﺠـﻪ رﺳـﯿﺪﻧﺪ ﮐـﻪ ﮐـﺎﻫﺶ آﻣﺎدﮔﯽ ﻫﻮازي و ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺪﻧﯽ ارﺗﺒﺎط ﻣﺜﺒﺖ و ﻣﻌﻨـﺎ داري ﺑـﺎ ﻣﺮگ و ﻣﯿﺮ اﻓﺮاد ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ دﯾﺎﺑﺖ ﻧﻮع ۲ دارد.

اثر تمرینات مقاومتی

تمرینات مقاومتی، فعالیت های بدنی را در بر می گیرند که شامل تمرینات تکراری مختصر با وزنه، دستگاه های وزنه برداری، کش های مقاومتی یا استفاده از وزن بدن شخص (مثل شنای سوئدی) برای افزایش قدرت یا استقامت عضلانی.
فعالیت بدنی نقشی مهم در جلوگیری از دیابت نوع ۲ بازی می کند، شواهد و مدارک پیشنهاد می کنند که فعالیت بدنی متوسط تا شدید با فعالیت هوازی شامل پیاده روی و دوی نرم می تواند از پیشرفت دیابت نوع ۲ جلوگیری به عمل آورد، با این وجود تمرین قدرت عضلانی شکلی از فعالیت بدنی به طور ویژه طراحی شده می باشد تا استقامت و توان عضلانی را افزایش دهد. این نوع از تمرین که نشان داده شده است تا حساسیت انسولینی را که یک عامل تعیین کننده دیابت نوع ۲ است بهبود بخشیده است فرا تحلیل های اخیر آزمایش های کنترل شده تصادفی در میان بیماران با دیابت نوع ۲ گزارش کردند که تمرین قدرتی و یا تمرین ترکیب شده با تمرین هوازی کنترل شاخص قندی را بهبود بخشیده است بنابراین انتظار می رود که تمرین قدرتی از توسعه دیابت نوع ۲ جلوگیری به عمل آورد.

اثر تمرینات کانکارنت (همزمان)

تمرینات همزمان به تمریناتی گفته می شود که از هر دو سیستم انرژی (هوازی و بی هوازی) استفاده می نماید تا در نهایت بتواند باعث تقویت سیستم های مذکور گردد. انجمن دیابت آمریکا برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ پیشنهاد می کند که تمرین هوازی حداقل ۱۵۰ دقیقه در هفته باشد. به طور متوسط یا حداقل ۹۰ دقیقه تمرین های هوازی با شدت متوسط یا حداقل ۹۰ دقیقه تمرین های هوازی با شدت بالا در هفته به همراه دو جلسه تمرین مقاومتی در هفته انجام دهند. در این راستا اسچوین شاکل و همکاران نشان دادند که تمرین های ترکیبی می تواند تأثیر معنا داری بر شاخص های گلیسمی افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ داشته باشد. همچنین در تحقیقی کالوغلو و همکاران نشان دادند که در همه گروه های تمرینی (هوازی، مقاومتی، ترکیبی) قند خون، حساسیت به انسولین و سطح تری گلیسرید بهبود معنا داری مشاهده شد. به علاوه در تحقیقی که به وسیله آمپر و همکاران انجام شد به این نتیجه رسیدند که حجم تمرین های هوازی و ترکیبی (هوازی و مقاومتی) با کاهش سطح هموگلویبن Alc در ارتباط است. در تحقیق دیگری جورج و همکاران نشان دادند که طی ۱۲ هفته تمرین هوازی، مقاومتی و ترکیبی قند خون ناشتا و قند خون بعد از غذا و نیز نیمرخ چربی خون کاهش یافت. در تحقیقی لاروس و همکاران به بررسی ارتباط بین فعالیت ورزشی و سطح هموگلوبین Alc پرداخته شد، یافته ها نشان دادند که بین حداکثر اکسیژن مصرفی و سطح هموگلوبین Alc در تمرین های هوازی و ترکیبی ارتباط معنا داری وجود دارد.

بحث و نتیجه گیری

به اعتقاد انجمن دیابت کانادا هم تمرینات هوازی و هم تمرینات مقاومتی باید برای افراد دیابتی توصیه گردد. براساس توصیه های انجمن دیابت کانادا ورزش های استقامتی باید با ۵۰ تا ۷۰ درصد حداکثر ضربان قلبی صورت گیرد و ورزش های مقاومتی ۲ تا ۳ بار در هفته، ممکن است فوائد ورزش های استقامتی را تکمیل نماید. بطور کلی با توجه به این که چاقی مهم ترین عامل پیشرفت مقاومت به انسولین است، کاهش درصد چربی می تواند سبب بهبود در حساسیت به انسولین شود که از اهداف اولیه درمان است. چاقی با تجمع اضافی چربی احشایی در پیرامون و درون اندام های شکمی و افزایش جریان اسیدهای چرب به سوی کبد، موجب اختلال در ترشح انسولین و افزایش تولید قند خون کبدی می شود.

​منابع:

بازیار. ف و همکاران. مقایسه دو شیوه تمرین (تمرین شدید تناوبی و ترکیبی) بر سطوح قند خون و انسولین و مقاومت به انسولین زنان مبتلا به دیابت ملیتوس. ارمغان دانش، مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پرشکی یاسوج. دوره ۲۱، شماره ۲۸، شماره پی در پی ۱۰۹. ۱۳۹۵.
حسنوند، ب و همکاران. تعیین تاثیر تمرینات استقامتی و قدرتی بر میزان هموگلوبین گلیکوزیله و قند ناشتای بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲، فصلنامه علمی - پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی لرستان. دوره سیزدهم، شماره ۳، مسلسل ۴۹. ۱۳۹۰.


Dailey G. Overall mortality in diabetes mellitus: where do we stand today? Diabetes Technol Ther. 2011; 13(S1): S-65.
Classification I. Standards of Medical Care in Diabetes d 2014. 2014; 37(October 2013): 14–80.
Ndisang JF. Role of heme oxygenase in inflammation, insulin-signalling, diabetes and obesity. Mediators Inflamm [Internet]. 2010: 14–20. Available from: http://www.hindawi.com/journals/mi/2010/359732/
Gu Y, Zhang Y, Shi X, Li X, Hong J, Chen J, et al. Effect of traditional Chinese medicine berberine on type 2 diabetes based on comprehensive metabonomics. Talanta [Internet]. 2010; 81(3): 766–72. Available from: http://dx.doi.org/10.1016/j.talanta.2010.01.015
Ja H. Coxsackievirus B4 and type 1 diabetes pathogenesis: contribution of animal models. 2009; (May): 591–603.
Kuwahara K etal, strength training and risk of type 2 diabetes in Japanese working population: a cohort study, J Diabetes Investig 2015, 6: 655-661
Sigal JK, et al. physical activity and diabetes, Can J Diabetes 37, (2013) 540-545.

بررسی تطبیقی الگوهای تغذیه ای ایران و کشورهای جهان...
بازتوانی قلبی عروقی

Related Posts

 

نظرات

هیچ نظری هنوز
هم اکنون ثبت نام شده? از اینجا وارد شوید
مهمان
چهارشنبه, 01 خرداد 1398
اگر شما می خواهید که ثبت نام کنید فیلد نام و نام کاربری را پر کنید.

صفحه اول . درباره ما . ارتباط با ما . تبلیغات

© 1394 -  تمامی حقوق مادی و معنوی این وبسایت برای “بهینه سازان وب ایران” محفوظ است .

طراحی سایت : ترانگل