تأثیر ورزش بر استخوان سازی

تمرین و فعالیت بدنی می تواند موجب تحریک بازسازی استخوان گردد، اما چگونگی تأثیر گذاری ورزش بر اسکلت بسیار پیچیده است. شدت تمرین، بلوغ اسکلتی، نوع استخوان (کورتیکال یا ترابکولا)، مکان آناتومیکی استخوان (استخوانهای تحتانی یا فوقانی) همگی می تواند بر واکنش استخوان های خاص نسبت به تمرینات ورزشی تأثیر داشته باشند.

انجام تمرینات ورزشی

نکات ذیل ارتباط بین فعالیت بدنی و توده استخوانی را بطور خلاصه بیان می کند:

1) استخوان در حال رشد به تمرین کم یا متوسط از طریق افزودن چشمگیر استخوانهای کورتیکال و ترابکولا، با گسترش سطح ضریع استخوان به تمرین پاسخ می دهد.

2) فعالیت هایی که بالاتر از آستانه باشند موجب پاسخ منفی استخوان از طریق سرکوب نمودن رشد طبیعی و فعالیت نوسازی می شود. 

3) تمرینات بدنی متوسط تا فشرده می تواند افزایش حدوداً 1 تا 3 درصدی در محتوی معدنی استخوان ها در مردان و زنان قبل از سن یائسگی را به همراه داشته باشند. در جوانان ورزش های بسیار شدید می تواند محتوای معدنی استخوان درشت نی را تا 11 درصد و تراکم این استخوان را تا 7 درصد بالا ببرد. برخی شواهد حاکی از آن است که تمرینات ورزشی می توانند توده استخوانی را در اسکلت بعد از سن یائسکی نیز افزایش دهد، البته این مقدار نسبتاً کم و در ناحیه خاص اعمال بار که وابسته به نوع ورزش است رخ دهد. بعد از 1 تا 2 سال تمرین فشرده، در بیشترین حالت، افزایشی حدود 5 تا 8 درصد را می توان یافت اما معمولاً این مقدار 2 درصد است. 

4) مزایای طولانی مدت تمرین تنها به واسطه ادامه تمرینات حفظ می شود. 

5) مقدار توده استخوانی که می تواند اضافه گردد، عمدتاً بستگی به توده استخوانی اولیه دارد، به این شکل که افراد با توده استخوانی پایین امکان دارد نسبت به افرادی که توده استخوانی اولیه آنها متوسط است، تراکم استخوانی بیشتری به دست آورند. 

در اسکلت افراد بزرگسال، تمرین منظم و طولانی مدت می تواند توده اسکلتی، ضخامت کورتیکال و محتوای معدنی استخوان را افزایش دهد. 

مطالعات نشان می دهند که یک محدودیت بالاتر برای تمرینات ورزشی وجود دارد که بالاتر از آن حد، امکان دارد تراکم مکانیکی استخوان متوقف شده و یا در حقیقت کاهش یابد.

تراکم استخوان در زنان ورزشکار

خواه در طول بلوغ که رشد استخوانی سریع است و خواه در طول یائسگی که با فقدان سریع استخوان همراه است، هورمون های جنسی تأثیر به سزایی بر سلامت استخوان ها دارند. هورمون استروژن در خانم ها برای ساخت یا حفظ اسکلت استخوانی مهم می باشد و این واضح است که تمرینات بسیار فشرده در زنان ورزشکار جوان می تواند در نتیجه صدمات وارد بر دوره های قاعدگی طبیعی به پیامدهای زیان آور منجر می شود. 

در ورزش هایی چون: ژیمناستیک، باله، دو و پاتیناژ، نمونه های زیادی از ورزشکاران جوان زن دیده می شوند که هیچ قاعدگی ندارند (آمنوره) و یا تنها قاعدگی منقطع و مختصر (الیگومنوره) و یا نامنظمی دارند که در نتیجه تغییر سطوح هورمونی است. با سطوح پایین تر استروژن که آمنوره و الیگومنوره را همراهی می کند، این ورزشکاران جوان نمی توانند به اوج تراکم استخوانی که در صورت داشتن هورمون های نرمال به آن دست می یافتند، برسند. وقتی این مسئله با رژیم های غذایی کم کالری برای کاهش وزن بدن همراه می شود، خطر بیشتری فرد را تهدید می کند. در ضمن ورزشکاران زنی که دارای بی نظمی در خوردن و تخریب سطح هورمونی (به همراه اختلال در قاعدگی) هستند، خطر ضعف استخوان در آنها افزایش می یابد. یک قیاس از توده مواد معدنی مهره ها در ورزشکاران منتخب و گروه هایی با قاعدگی طبیعی نشان داد که ورزشکاران آمنوره تا 25 درصد کمتر از زنان معمولی، توده معدنی استخوانی دارند و این نشان می دهد که فقدان استروژن تأثیر زیادی بر توده معدنی استخوان های ترابکولا دارد. 

این ورزشکاران زن جوان نه تنها در معرض خطر پوکی استخوان در سنین بالاتر قرار دارند، بلکه احتمال شکستگی های تنشی در اواخر دوره نوجوانی و اوایل بیست سالگی را نیز دارند. در میان عوامل چندگانه ای که در شکستگی های تنشی اندام تحتانی دوندگان منتخب سهم دارند، مهم ترین عوامل پیش بینی کننده در خصوص اینکه چه کسی در معرض شکستگی تنشی قرار دارد و چه کسی در معرض آن قرار ندارد، این بوده که زمان بین شروع ورزش های جدی و سنگین و اولین قاعدگی چه مقدار سپری شده است. دوندگانی که مدت طولاتری قبل از اولین قاعدگی خود، ورزش جدی را شروع کرده اند (و ورزش آنقدر سنگین بوده که اولین قاعدگی آنها نیز به تأخیر افتاده است) در طی دوره دوندگی در سطح سنین دانشگاهی، احتمال شکستگی تنشی در آنها بیشتر بوده است. 

آیا تمرینات ورزشی می توانند یک روش درمانی کامل باشد؟

عده ای از محققین بیان داشته اند که کارآیی ورزش در پیشگیری یا درمان پوکی استخوان هنوز مشخص نیست. ولی در هر حال تحقیقات نشان می دهند: 

تمرین می تواند مقادیر جرم استخوان را به حداکثر برساند. 

تمرین می تواند کاهش توده استخوانی وابسته به سن را کم و یا متوقف کند. 

ورزش تراکم مواد معدنی استخوان را در افراد دارای پوکی استخوان افزایش می دهد. 

و در نهایت آیا تمرینات ورزشی نسبت به درمان جایگزینی استروژن در طول سال های یائسگی برتری دارند یا خیر؟ پاسخ منفی است. 

تا به امروز، هیچ اساسی برای بیان این که ورزش به تنهایی بتواند به اندازه درمان جایگزینی استروژن برای حفظ جرم استخوان و یا کاهش خطر شکستگی در زنان پس از یائسگی مفید باشد، وجود ندارد.

رابطه کمردرد با فعالیت بدنی
کودکان و ورزش (بخش دوم)

Related Posts

 

نظرات

هیچ نظری هنوز
هم اکنون ثبت نام شده? از اینجا وارد شوید
مهمان
چهارشنبه, 01 خرداد 1398
اگر شما می خواهید که ثبت نام کنید فیلد نام و نام کاربری را پر کنید.

صفحه اول . درباره ما . ارتباط با ما . تبلیغات

© 1394 -  تمامی حقوق مادی و معنوی این وبسایت برای “بهینه سازان وب ایران” محفوظ است .

طراحی سایت : ترانگل