ریبوفلاوین ماده نارنجی رنگی است که در برابر حرارت، اسید و اکسیداسیون پایدار ولی نسبت به نور و محلول قلیایی حساس است و خواص ویتامینی خود را از دست می دهد. ریبوفلاوین به مقدار زیاد در بدن ذخیره نمی شود ولی بیشترین غلظت آن در کبد، کلیه و عضلات وجود دارد.

نقش ویتامین B2

ریبوفلاوین قسمتی از دو کوآنزیم FMN و FAD است که در فرایندهای بیولوژیک اکسیداسیون و احیاء سلولی شرکت دارند. بنابراین در تولید آب و آزادسازی انرژی در میتوکندری سلول ها فعالیت می کنند.

عوارض کمبود

کمبود ریبوفلاوین در انسان عوارض پوستی و ناراحتی های چشمی ایجاد می کند. در اثر کمبود ویتامین فوق گوشه دهان ترک بر می دارد و لب ها زخم می شوند. به علاوه ترس از روشنایی، ریزش اشک، رگ دار شدن قرنیه و احساس وجود شن در چشم از نشانه های دیگر کمبود ویتامین B2 است. در اثر کمبود و یا فقدان این ویتامین در بدن اطفال، اختلالات عمومی از قبیل توقف نمو و ضعف عمومی تولید می شود. و در اشخاص بالغ مخاط روده ضایع و جذب چربی مختل می گردد.

نیاز و منابع

مقدار مورد نیاز کودکان تا یک سالگی ۰/۴ تا ۰/۶ میلی گرم، خردسالان تا ده سالگی ۰/۸ تا ۱/۲ میلی گرم، مردان ۱/۵ تا ۱/۸ و زنان ۱/۱ تا ۱/۴ میلی گرم در روز می باشد. در دوره بارداری و شیردهی به ترتیب مقدار فوق برای زنان به ۱/۷ تا ۱/۹ میلی گرم افزایش می یابد.


جگر، قلوه، شیر، پنیر، گوشت، تخم مرغ، سبزیجات، غلات و حبوبات از جمله منابع سرشار ریبوفلاوین می باشند. بیشتر ویتامین B2 مصرفی از راه مدفوع دفع می گردد.

ریبوفلاوین مانند سایر ویتامین های گروه B در اثر پخت و پز از بین نمی رود ولی دور ریختن آب مواد غذایی پخته شده باعث هدر رفتن آن می شود.